Van 1927 tot 2003 dienden de gebouwen van De Kolonie als kinderkolonie. Wendy Regaert was tien jaar oud toen zij en haar oudere zus voor een jaar naar het kinderopvangcentrum werden gebracht. Wendy is nu zevenendertig jaar en heeft vijf kinderen. Ze volgt Taverne De Kolonie al een tijdje op Facebook, maar was sinds 1998 niet meer terug geweest naar deze plek. Tot nu!

Mooiste jaar ooit

“Mijn moeder kon haar werk niet langer combineren met haar gezin. Ze vonden het daarom beter dat mijn zus en ik naar het kinderopvangcentrum in As gingen. De toenmalige directeur van De Kolonie woonde niet ver bij mijn moeder vandaan. Hij bracht ons op woensdagnamiddag en vrijdagavond naar huis. Op donderdag- en maandagochtend nam hij ons weer mee terug naar De Kolonie. Het is een geweldig jaar voor ons geworden! Ik heb alleen maar gelukkige herinneringen aan mijn tijd in het kinderopvangcentrum.”

Fantastische begeleiding

“De begeleiders namen de ouderrol zo goed over dat we het binnen de week al niet meer zo erg vonden dat we in het kinderopvangcentrum moesten verblijven. Ik kon met alles bij hen terecht. Ze hadden altijd tijd voor mij. Ik had het niet erg gevonden als ik er langer was moeten blijven.”

Verrassende indeling

“Nu ik het gebouw heb teruggezien, ben ik het meest verrast door de indeling ervan. Toen ik zevenentwintig jaar geleden hier binnenstapte, kwam ik in een grote centrale hal terecht met dezelfde rare vloertegels als nu. Daarrond lagen de ruimtes voor de vier leefgroepen. Ik verbleef in leefgroep ‘Disneyland’ met veertien leeftijdsgenootjes. Mijn zus kreeg een eigen kamer, want zij was twaalf. In onze leefruimte was er een grote eettafel, een keukentje, zetel en tv.”

Leuke herinneringen

“Ik vond het vooral heel fijn dat er leeftijdsgenootjes waren met wie ik ’s avonds spelletjes kon spelen. Soms kwamen we met alle leefgroepen samen in de grote zaal om met elkaar te babbelen of glipten we ’s avonds naar de slaapzalen van de andere kinderen. Als dat ontdekt werd, stonden we ‘s nachts wel even op de gang. Iedere morgen kwam een begeleider met de radio naar de slaapzaal om ons met muziek te wekken. We waren meteen wakker!

Ik herinner me dat we op dinsdagochtend een reep chocolade kregen. Alle kinderen sneden hun wit brood dan in vierkantjes, even groot als de blokjes chocolade. Die mini-boterhammetjes waren zo lekker!

Als we jarig waren, werden we na school verrast met een feestje. De zaal was dan mooi versierd en de taart stond klaar. Ook met Sinterklaas, Kerstmis en Pasen was er feest, net als thuis. En in de zomer gingen we zwemmen of naar een speeltuin. We hebben ook een paar keer een pretpark bezocht. We kregen dan een lunchpakket mee, weliswaar zonder chocolade.”

Betere resultaten op school

“De jonge kinderen werden ’s morgens met een busje opgehaald om naar de basisschool in As te gaan. De Sparrenzaal hier op het domein was in die tijd een soort stille ruimte. Daar kregen kinderen die moeite hadden met hun huiswerk hulp van een begeleider. Je mocht er ook naartoe gaan wanneer je overprikkeld was. En dat werkte! Ik heb daar leren kleuren in rondjes. Als ik nu kleur met mijn jongste kinderen denk ik daar altijd aan terug. Ik zeg hen dan dat ze hun tekeningen beter in rondjes inkleuren, want strepen zie je. Ook mijn schoolresultaten verbeterden, omdat de begeleiders me zo goed ondersteunden. Ik heb alleen maar lof voor hen!”

Bedankt voor deze mooie getuigenis, Wendy!